Blog 3: "Heb je daar nog een beetje een kerstgevoel?"
"Heb je nog een beetje een kerstgevoel?"
Het is zonder twijfel de meest gestelde vraag van de afgelopen weken.
Mijn eerlijke antwoord?
Nee, niet echt.
Tenminste: niet zoals ík kerst ken. En dat zegt waarschijnlijk meer over mijn associaties dan over deze plek.
Kerst in slippers
Kerst wordt hier vooral buiten gevierd. Mensen zitten samen op het strand, steken een vuurtje aan, eten wat, praten wat. Er hangen lichtjes, hier en daar staat een kerstboom en zelfs de supermarkt heeft een klein hoekje met kerstdingen. Geen uitpuilende gangpaden, geen last-minute stress, niemand die ruzie maakt over de laatste gourmetset. Er is geen kou, geen haast en geen overvolle agenda’s. Met deze temperaturen is dat ook niet zo gek. En eerlijk is eerlijk: het is eigenlijk best prettig.
Alleen mijn hoofd denkt daar toch anders over…
Voor mij hoort kerst bij kou. Bij een sjaal die je nog een keer extra omslaat, ook al helpt dat nauwelijks. Bij kaarsen, stoofpeertjes, donkere avonden, kerstreclames en overvolle supermarkten. Ik mis de avondwandelingen langs verlichte ramen. Even gluren naar kerstbomen, avondtaferelen en verwarmde huizen. Dat beeld neem je blijkbaar gewoon mee, waar je ook bent. Zelfs naar plekken waar je kerst in slippers viert.
Gezamenlijke pauzeknop
Ook voor de organisaties waarmee ik werk, lopen deze weken anders. Mensen stoppen wat eerder, ronden af, zeggen: ‘dat pakken we in januari weer op’. Kerstborrels, projectafrondingen, out-of-office-meldingen. Het voelt alsof er een gezamenlijke pauzeknop wordt ingedrukt: even afronden, even loslaten, even vooruitkijken naar daarna.
Hier op de boot staat het leven minder in het teken van gezamenlijk afsluiten en ergens naartoe werken. We zijn immers al 24/7 samen en delen dagen, ritmes en gesprekken. Grote gezamenlijke momenten zijn er minder; in plaats daarvan is er vooral een eigen tempo, waarin iedereen meebeweegt met het weer, het water en de dag zoals die zich aandient.
Dat is logisch voor ons, maar in een tijd die voor mij altijd bol stond van volle agenda’s en tradities voelt die vanzelfsprekendheid nu weg. En dat is niet verkeerd; het vraagt alleen even zoeken. Zo merk ik dat ik moet nadenken over waar ík stilsta, wat voor míj een afronding is en hoe ik betekenis geef aan deze dagen.
Kerst in dertig graden voelt anders dan kerst in Nederland.
Niet beter, niet slechter.
Gewoon anders dan wat ik ermee associeer.
En misschien is dat precies wat deze weken doen: je laten merken wat je mist, wat je verrast en hoe je langzaam went aan iets nieuws, ook al voelt het anders dan je gewend bent.
Blogs





